فیلم سینمایی Sacrifice، جدیدترین ساخته رومن گاوراس در ژانر تلفیقی کمدی، اکشن، ماجراجویی و درام، با وجود فهرست بلندبالایی از ستارگان تراز اول هالیوود، نتوانست توجه کارشناسان سینما را جلب کند و نمرات ناامیدکننده‌ای را از سوی رسانه‌های معتبر دریافت کرد.
این فیلم بر اساس فیلم‌نامه‌ای مشترک از گاوراس و ویل آربری ساخته شده و بازیگرانی چون کریس ایوانز، آنیا تیلور جوی، ونسان کسل، جان مالکوویچ، سلما هایک و سم ریچاردسون در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان پیرامون یک ستاره رو به افول سینما شکل می‌گیرد که در تلاش برای بازپس‌گیری شکوه گذشته‌اش، همراه با دو فرد دیگر توسط یک فرقه افراطی ربوده می‌شود؛ گروهی متعصب که باور دارند با قربانی کردن سه انسان می‌توانند سرنوشت بشریت را از نابودی نجات دهند. این خط داستانی نامتعارف بستر مناسبی برای هجو جامعه مدرن و ترکیب کمدی با ماجراجویی خطرناک فراهم کرده بود، اما خروجی نهایی نتوانست رضایت منتقدان را به دست آورد.
وضعیت امتیازات در راتن تومیتوز و متاکریتیک
بررسی بازخوردهای اولیه نشان می‌دهد که ایده‌های جاه‌طلبانه کارگردان در عمل به اثری نامنسجم و آشفته تبدیل شده است:
- راتن تومیتوز: امتیاز ضعیف ۳۶٪ (بر اساس ۳۶ نقد)
- متاکریتیک: امتیاز متوسط رو به پایین ۴۸ از ۱۰۰ (بر اساس ۱۱ نقد)
اکثر منتقدان بر این باورند که کارگردانی گاوراس از نظر بصری و تکنیکی لحظات درخشانی دارد، اما فیلم در رساندن پیام عمیق‌تر اجتماعی و هجو موثر خود سردرگم می‌ماند و میان کمدی پوچ‌گرایانه و شعارهای توخالی معلق است.
گزیده نظرات منتقدان مطرح درباره فیلم Sacrifice
دیوید ارلیچ از IndieWire (نمره ۶۷/۱۰۰):
یک کمدی پرشتاب و پر از سبک‌پردازی که شخصیت‌هایش را به ابزاری برای بیان ایده‌های نپخته درباره مرگ و خودشیفتگی مفرط جامعه مدرن تبدیل می‌کند؛ جایی که دیگر نمی‌توان قهرمانان را از دلقک‌ها تمیز داد.
پیتر دبروژ از Variety (نمره ۶۰/۱۰۰):
تسلط و مهارت فنی گاوراس در فیلم‌سازی چشمگیر است و در طول اثر چند لحظه خنده‌دار و پرهیجان غیرمنتظره خلق می‌کند.
راس بونیم از Collider (نمره ۶۰/۱۰۰):
به‌عنوان روایتی مضحک از تلاش یک سلبریتی برای کسب مجدد شهرت تا حدی سرگرم‌کننده ظاهر می‌شود، اما هر تلاشی برای ارائه پیامی عمیق‌تر در آن با شکست مواجه می‌شود.
تیم گریرسون از Screen Daily (نمره ۵۰/۱۰۰):
هجوی جسورانه درباره شهرت و فناوری؛ وقتی تصاویر هیپنوتیزم‌کننده کارگردان جاری می‌شوند اثر جذاب است، اما در بقیه لحظات درست به اندازه نقشه خود تروریست‌ها آشفته به نظر می‌رسد.
ریچارد لاوسون از The Hollywood Reporter (نمره ۵۰/۱۰۰):
فیلم مجموعه‌ای آشفته با استدلال‌های مبهم است که تلاشی خسته‌کننده برای عجیب بودن دارد، هرچند لحظات مسحورکننده‌ای نیز در آن به چشم می‌خورد.
ایتن وتسبی از The Film Stage (نمره ۵۰/۱۰۰):
اثر در نهایت بیش از حد احساساتی است و نیش و گزندگی لازم برای به چالش کشیدن واقعیت‌های تلخ جامعه را ندارد.
ناتالیا کیوگان از The A.V. Club (نمره ۴۲/۱۰۰):
فیلم Sacrifice نه از موضع عدالت‌خواهی دفاع می‌کند، نه خشم قانع‌کننده‌ای دارد و حتی به یک پوچ‌گرایی جذاب هم نمی‌رسد.
مائه عبدالباقی از Screen Rant (نمره ۴۰/۱۰۰):
اثری گیج‌کننده و تجسمی از هرج‌ومرج محض؛ با وجود صحنه‌های کمدی پراکنده، ای‌کاش سازندگان می‌توانستند از این شلختگی به عنوان نقطه قوت بهره ببرند.
بنجامین لی از The Guardian (نمره ۴۰/۱۰۰):
کارگردان در تلاش برای خلق یک پایان‌بندی نامتعارف، تماشاگر و شخصیت‌ها را در بلاتکلیفی کامل به حال خود رها می‌کند.
چیس هاچینسون از The Playlist (نمره ۳۳/۱۰۰):
محصول نهایی اثری توخالی و سطحی است که درست جلوی چشم مخاطب از هم می‌پاشد و تنها حس انتظار برای تمام شدن سریع‌تر فیلم را تداعی می‌کند.
به نظر شما دلیل عملکرد ضعیف این دست آثار با گروه بازیگران پرستاره چیست؟ آیا تکیه بر اسامی بزرگی چون کریس ایوانز و آنیا تیلور جوی بدون فیلم‌نامه ساختاریافته می‌تواند ضامن موفقیت در گیشه باشد؟ نظرات خود را در «فارس گیم» بنویسید.
